Kiedyś goniłam za ideałem – idealną godziną pobudki, doskonałą cerą i wyselekcjonowaną herbatą. Dziś jestem świadoma, jak wieczna pogoń za króliczkiem mnie unieszczęśliwiała. Często pierwsza łapię za telefon, bo szczerze interesuje mnie, czy inni są szczęśliwi, ale mam zasadę trzech prób: nie narzucam się tam, gdzie brakuje wzajemności. Zimą porządkuję stare fotografie, by ocalić od zapomnienia tych, którzy byli przed nami, śledząc losy przodków do najdalszych pokoleń. Gdy tylko robi się cieplej, uciekam do ogrodu. To tam, między krzewami owocowymi, chaotycznie rozsianymi kwiatami a gigantyczną dynią, w końcu czuję się szczęśliwą osobą.