(moja) samotna matka

Niniejsza praca to refleksja nad zapomnieniem w ramach relacji rodzinnej z perspektywy dziecka – mojej. Łańcuch, który tworzą postaci przedstawione jest jednostronny. Centrum stanowi tytułowa “Samotna Matka”, która jest jednocześnie nośnikiem pamięci. Jako centralny punkt nie tylko powiązań, ale również obrazu z jej ciała wychodzą dwie głowy. Jedna naturalnie połączona z korpusem patrzy w przyszłość – to matka, osoba zdecydowana zapomnieć i podjąć ciężki wysiłek samotnego wychowywania dziecka, które będzie dziedziczyć po niej jej zapomnienie. Druga wygląda nieśmiało zza pleców i spogląda w przeszłość – na człowieka, z którym niegdyś wędrowała, trzymając go za rękę.

Dziecko zna ten obraz tylko ze zdjęć, tylko ze zdjęć zna tego człowieka. Stąd czerwone oczy i czerwona twarz, które przypominają stare fotografie z lat 2000, powstające w domowych warunkach. Czasem tęsknota matki dochodzi do głosu. Wraca w melancholijnym zamyśleniu, potajemnym przeglądaniu albumów ze starannie sporządzonymi podpisami. Ale dziecko nie patrzy w tym kierunku. Dla niego ojciec to jedynie brzydkie, niewyraźne złudzenie, które zostawił za sobą jak zardzewiały wagon pociągu.

Digital painting