Zarychta ilustruje otaczającą rzeczywistość łącząc ją ze wspomnieniami z dzieciństwa (szalone lata 90), zamiłowaniem do science-fiction i miłością do natury. Przez prostotę, metaforę i uważność tworzy emocjonalny zapis chwil, tych obecnych, minionych, i tych hipotetycznych.